Veel mensen proberen eerst de juiste keuze te bedenken en hopen daarna dat het goed voelt.
Maar richting werkt meestal andersom. Eerst ontstaat er een subtiele beweging vanbinnen, en pas daarna wordt duidelijk welke keuze daarbij hoort.
Die innerlijke beweging is vaak klein. Geen stem die iets roept, maar eerder een gevoel van aantrekking of juist weerstand. Een lichte ontspanning bij het ene idee, een verkramping bij het andere. Dat zijn signalen die je systeem geeft voordat je hoofd er woorden aan kan geven.
Wanneer je gewend bent om vooral te denken en te analyseren, kan het lastig zijn om die signalen te herkennen. Je hoofd zoekt zekerheid, terwijl richting vaak begint als iets zachts en nog onduidelijks. Daardoor lijkt het soms alsof er niets is, terwijl er juist iets subtiels aanwezig is.
Richting voelen vraagt vertraging.
Niet omdat je geen keuzes kunt maken, maar omdat je jezelf de tijd geeft om te merken wat klopt. Zodra dat voelbaar wordt, volgt de keuze meestal vanzelf. Niet als sprong in het onbekende, maar als stap die logisch aanvoelt.
Duidelijkheid ontstaat zelden door harder denken, ze ontstaat wanneer je leert luisteren.